Dusty of Brandon of was het anders om?

Brandon is eind 2010 ingeslapen, vanwege een hersentumor. Alle hondjes worden ook een stukje van jezelf en als je zoiets hoort, laat het niet je los. Je gaat terug in de geschiedenis en laat veel de revue passeren. Zo ook onze allereerste ontmoeting met elkaar…

In mei 2008 kregen wij twee nieuwe honden, beiden reu, beiden Schotse collies en beiden overwegend zwart met wat wit en licht bruin. De aanvraag voor het uitlaten ging per direct in, maar een intake was niet nodig. Eef en Jolanda kenden de eigenaar en de honden al jaren via de KC. Het zou geen probleem zijn voor de dames van de RoedeL…

Ik ben niet bekend met de KC. Ik zou de honden wel als eerste ophalen en uitlaten. Ik doe de deur open en zie twee identieke honden. Wie is wie? Ik bel Eef en kreeg te horen, dat de drukke hond die en die is en de donkere is… Ze begint te twijfelen. Ik bel Jolanda, nee de drukke hond is die en de ander…

Met gezamenlijke inspanning kwamen wij er uit. Brandon en Dusty kon ik nu uit elkaar houden. Volgens mijn collegae konden de honden los lopen. Het bleek een duidelijke inschattingsfout. Brandon kreeg ik aan het eind wel snel te pakken en kon ik met gemak aanlijnen. Dusty was er echter vandoor, nergens meer te vinden. En ik maar roepen “DUSTY, DUSTY, KOM!”…

Eigenaar gebeld, maar ze kon zelf niet komen. Een goede vriend die vlakbij woonde, zag daar gelukkig wel kans toe. De man parkeerde naast mijn busje en zei tot mijn stomme verbazing, dat Dusty al in mijn bus zat. Ik kijk Dusty aan, maar zie Brandon zitten. Nee, dit is Brandon en Dusty ben ik kwijt!

Terwijl ik het zei, viel het kwartje al. Ik had ze toch door elkaar gehaald. Ik riep de hele tijd Dusty, die netjes aangelijnd naast mij liep…

Overigens is Brandon gevonden of was het toch Dusty? In maart dit jaar, is Dusty zijn maatje achterna gegaan. Als een team maken zij nu boven de boel onveilig. Dusty of Brandon… misschien hebben ze daar ook wel iemand gefopt.

Katja

Advertentie

Leave a comment »

Soms zit het mee, soms zit het tegen…

Heeft u mevrouw al zien rijden in haar nieuwe bus? Ze is van haar geloof afgestapt. Mitsubishi was het merk van de RoedeL. Ze heeft ons verraden met een Opel Vivaro… Onze Eef heeft een nieuwe bus gekocht. Weliswaar 2de hands, maar vergeleken met wat we hadden, zien wij hem als spiksplinter nieuw.

Met haar lengte van slechts 1m 65, kroop ze stoer achter het stuur van deze inderdaad wat bredere en langere auto. De gewenning duurde dan ook wel even. Veel bochtjes, kleine straatjes en parkeerplekken moesten nu op een andere manier genomen worden. Fietsers kan zij in de binnenstad niet langer passeren en ze kan helaas niet meer in 1 keer straatje keren. Inmiddels is zij al helemaal gewend en maakt met één hand aan het stuur, heel Delft weer onveilig.

De bus is echt heel erg mooi. Hij is voorzien van ons nieuw logo en de indeling van de hokken is ook totaal anders. De kleintjes gaan niet meer omhoog via de achterklep, maar krijgen een Koninklijke behandeling via de zijdeur. Je vergist je hooguit tien keer per dag bij het inladen. In de rechterdeur zit zelfs een raam. Het geeft veel licht en is best wel handig. Mits je natuurlijk met de ramen lekker open voor frisse lucht, al crossend door de stad je opeens de wilde haren van terriër Ko achter je ziet wapperen. In eerste instantie schrik je jezelf rot en slaat de paniek gelijk toe. De zijdeur staat open!!! Oh nee, er zit een raam in de zijdeur…

Eindelijk kon Eef werkelijk gaan genieten van haar nieuwe bus. Hokken waren perfect, nieuwe logo is ook veel mooier en het rijden ging weer als vanouds. Ze had het helemaal naar de zin. Alle aanloopperikelen waren achter de rug. De echte problemen zouden nog komen…

Vorige week dinsdagmiddag bleef tijdens het rijden opeens de koppeling hangen. Ze kreeg dat ding echt niet meer onhoog. Met veel moeite heeft ze hem half op een fietspad kunnen manoeuvreren. Wat nu, ze had een bus vol honden! Ik reed zelf met een volle lading aan de andere kant van de stad en kon helaas niet helpen.

Met hoorngeschal kwam Jolanda to the rescue! Jolanda heeft nu haar eigen uitlaatdienst in Ypenburg “Jo Dogs” en was gelukkig zelf net klaar met haar ronde. Jolanda nam de kostbare vracht van Eef over en bracht ieder hondje weer veilig thuis. Garage kon de lamgeslagen Opel van de Kruithuisweg naar Pijnacker slepen, alwaar hij donderdag middag pas weer opgehaald kon worden. Er zou dan wel een nieuwe koppeling in zitten… Gelukkig hadden we nog de Mitsubishi!

Op vrijdagochtend rijdt Eef weer trots in haar nieuwe bak rond. Om half negen kreeg ik het eerste telefoontje. Ik nam niet op, ik werkte toen niet en had door een afspraak mijn telefoon uitstaan. De stress sloeg toe. Hetzelfde was weer gebeurd, maar nu wel op de Grote Markt recht voor de kerk! Ik kon pas om half elf in Delft zijn en de hele ochtendronde moest nog gedaan worden.

Wederom was Jolanda onze redder in de nood. Ze sleepte Eef met auto en al naar huis. Als een speer naar Pijnacker om de oude bus weer op te halen en daar ook alle hondjes weer over te laden. Uiteindelijk viel de schade mee en liep ze slechts een uur uit.

Schade viel helemaal niet mee. De Opel stond weer op de brug bij de garage en nu moest ook de koppeling in de versnellingsbak vervangen worden. Een dure reparatie, die niet te verhalen valt…

Als goede collega en nog betere vriendin, kon ik uiteraard niet achterblijven. Dinsdag was het heel mistig op de snelweg en ondanks de vakantietijd stond ik in de file. Mijn MitsubUssi voelde mee met de Opel en besloot wat lampjes rood op te laten lichten. Nee, brulde ik nog, niet vandaag! Niet de accu, wij hebben geen back-up busje! Gelukkig gaan de lichtjes weer uit als ik rijd en brengt mijn busje mij zoals altijd weer trouw naar Delft. Garage informeert mij, dat mijn thuis van huis een nieuwe dynamo nodig heeft… Afspraak is inmiddels gemaakt voor de reparatie en tot die tijd maar blijven hopen dat die blijft rijden!

Katja

Leave a comment »

Mist u iets in de kleur oranje?

Een eigen veld hebben, heeft ook zo zijn nadelen. Hoe idyllisch ons vak ook klinkt, er zitten kantjes aan waar weinigen rekening mee houden. Vaste voorbijgangers denken inmiddels, dat wij allemaal lid van een sekte zijn. Iedere keer zien zij ons diep in gebed verzonken en al starend naar de grond over de vlakte heen en weer lopen. Deze devote houding heeft echter praktische achtergronden. Wij zijn aan het poep speuren…

Het is inmiddels een ware sport geworden om alle hopen op tijd te ontdenken. Teveel hondjes zien een ander honds hoopje nog steeds als een gourmet maaltijd. Ze doen hun uiterste best om deze extra pitamientjes op te peuzelen, voordat wij ze voor kunnen zijn. Inmiddels zijn onze reukinstincten dan ook uitstekend ontwikkeld en zijn wij ze steeds voor. Ook is het wel prettig het veld schoon te houden, zodat je zelf niet overal in stapt, de honden er niet in kunnen rollen en het ook niet gaat stinken.

Dag in, dag uit verzamelen wij vele kilo’s poep. Originele hondenpoepzakjes zijn voor deze hoeveelheden veel te duur en wij hebben een studie gedaan naar welke boterhamzakjes bestand zijn tegen dit oneigenlijk gebruik. Ik weet nu ook waarom een bekende winkelketen een lachende nar als reclame gebruikt voor extra korting. Mijn iets wat scherpe nagels gaan tijdens het vergaren van mijn doel, keer op keer dwars door deze zakjes heen. Ik geef toe, ik zou mijn nagels wat korter kunnen houden maar toch. Je bent en blijf vrouw en wil ondanks de eeuwige joggingbroek, toch ook wat anders uitstralen. Die rottige nar mag van mij echter voortaan het dak op en mijn in een deuk liggende collega ook. Gelukkig is mijn bus nu wel uitgerust met alle mogelijke schoonmaakmiddelen!

Ondanks onze ervaring in de verschillende hoopjes en hopen, stonden wij wel heel erg te kijken van deze fluorescerende oranje flatsen. Wij zijn het slechts twee keer tegengekomen en hebben nooit kunnen ontdekken wie de gelukkige dumper was. Mocht u echter iets in deze kleur missen, dan weet u nu waar het gebleven is!

Katja

Comments (1) »

Ons Modder Monster… Layla.


Kunt u de blonde labrador vinden?

Diep in de polder lag vorig jaar ons tijdelijk veld. Helemaal geweldig met droog weer, voor waterratten een zwemparadijs als het regende, maar als het veld weer ging opdrogen… alleen maar modderpoelen. Er ontstond een waar moeras. Onze honden waren er zeer over te spreken, wij wat minder. Wij moesten ze tenslotte weer enigszins toonbaar maken voordat ze naar huis gingen.

Onze Layla genoot wel het meeste van deze extra schoonheidsbehandeling. Deze blonde labrador hield het alleen niet bij een klein gezichtsmasker. Nee, deze dame verkoos een totale lichaamsbehandeling en begon dan ook gelijk helemaal in de modder te rollen. Ik natuurlijk direct inspringen om te proberen haar uit de modderpoel te halen. Katja vond het echter een leuk idee om hier wat foto’s van te maken. Mevrouw had het zo naar de zin… Katja later wat minder.

Toen Layla echt helemaal zwart was, realiseerden wij ons pas dat ze zo thuis niet afgezet kon worden. De baasjes hebben beige tapijt liggen en willen dat natuurlijk graag zo houden. Hoe moest ik haar in hemelsnaam schoon krijgen?

Opeens keek ik Katja aan. Zij moest Layla vandaag terugbrengen en niet ik! Vrolijk lachend spoorde ik ons modder monster aan om er nog eens lekker een schepje bovenop te doen. Zij liet zich dat geen twee keer zeggen. Ze had de tijd van haar leven!

Katja heeft haar in de naast liggende sloot gelukkig redelijk schoon gekregen. Wij hebben naderhand niets van de baasjes gehoord. Blijkbaar is het tapijt gewoon beige gebleven en niet zwart geworden.

Eef

Leave a comment »

Wij zijn Tante geworden!!!

Onze prachtige Pasha heeft op 10 juni vijf kleintjes gekregen. Ieder ochtend loopt deze grandioze dame met ons mee, mede omdat ze dan lekker kan rennen. Kleine Piak mag nu bij haar blijven en als ze een beetje op moeders lijkt, zal ze ons veel werk bezorgen. Zelfs met de lange lijn krijgen wij haar Mamma soms niet op het veld te pakken. Er staat ons wat te wachten!

Trots stellen wij u dan ook voor aan…

Piak (teefje) – de liefste
Mowgli (reu) – de sterkste
Bliksem (reu) – de dikste lobbes
Panda (teefje) – de snelste
Limoen (teefje) – de grootste dondersteen

Wij wensen al deze nieuwkomertjes een fantastisch goed en gelukkig leven toe. Wij gaan onze borst alvast nat maken voor kleine Piak.

Mamma Pasha en familie, gefeliciteerd!!!

Leave a comment »

Dambo en Max, onze hartenbrekers.

Dambo, een herder mixje, is als puppy zwaar mishandeld. Zoals zijn baasje zelf zegt, ziet zijn schedel eruit als een jigsaw puzzle en heeft hij er ook een verlamde tong aan overgehouden. Veel liefde en zorg hebben hem er bovenop geholpen. Toch heeft Dambo ergens een tik van de molen gekregen. Liefkozend noemen wij hem dan ook soms Dombo. Hij rent in volle vaart achter treinen aan en door de verlamming van zijn tong, hangt deze de hele dag uit zijn bek. Ook zijn oogjes ploppen er een beetje uit en door het gebit waar werkelijk niets van klopt, heeft hij het uiterlijk van een clowntje. Ondanks het slechte verleden en waarschijnlijk door het mandje, waar hij zo liefdevol is opgevangen, heeft Dambo heel veel plezier in het leven en geniet hij met volle teugen. Wij genieten weer van hem en hij maakt ons helemaal blij!

Zijn maatje is Max, de Beagle. Max is idolaat van Dambo. Waar Dambo gaat, gaat dit ongeleide projectiel. Als één jarige kwam hij na drie gezinnen pas terecht bij zijn grote vriend. Ook onze Max had dus het nodige achter de rug. Max is gek op ons en als je hem ophaalt, gaat zijn staartje tekeer en ik durf te zweren dat hij zelfs naar mij lacht. Helaas werd Max ziek en niet zo’n klein beetje ook. Voor lange tijd kon Max niet meelopen. Wij vluchtten dan ook met Dambo het huis uit. Na een week had Max dit door en bleef op de bank liggen, terwijl ik zijn vriendje wel aanlijnde en ik hals over kop de deur uitsnelde. Mijn hart brak bij het zien van die verdrietige ogen…

Een paar weken hebben wij Max dan ook alleen een blokje om gegeven en ging Dambo extra vaak met ons mee. Max snapte dit niet. Hij wilde mee met de bus, niet zo’n stom stukje aan een riem. Respect gaat uit naar zijn baasje, die zelfs tussen de middag tijd vrij maakte om alsnog Max een beetje geluk te schenken.

Max loopt inmiddels gelukkig weer mee met ons en zijn grote vriend. Wij houden rekening met zijn conditie en tillen Dikkie Dik in en uit de bus. Hij gaat lekker mee naar het veld, waar hij helemaal uit zijn dak gaat. Nee, eigenlijk is dat niet de bedoeling maar hou zo’n stuiterbal maar eens tegen als hij zijn energie kwijt moet! Wij letten wel heel goed op, dat het niet te ver gaat. Wij willen hem voor geen goud kwijt.

Wij weten niet wat de toekomst gaat brengen. Dambo hoort bij Max, Max hoort bij Dambo. Samen horen zij, zolang als het kan, bij De Roedel, bij ons!

Katja

Comments (3) »

Onze stress kip, Kip…

Soms krijgen wij een hondje, dat via een buitenlandse organisatie in ons land is beland. Meestal zijn deze hondjes niet helemaal gesocialiseerd met mensen, met een huis, verkeer en soms zelfs niet met andere hondjes. Zo kwam ook Kip in het leven van zijn baasjes. Een eerste klas neuroot, die tot in het extreme bang was van alles. Een uitlaatdienst leek hun een goed idee, ons leek het een hele uitdaging.

De eerste keer dat ik Kip moest ophalen, was hij nergens te vinden. Na lang zoeken zag ik een trillende doos in een kledingkast. Kip was gevonden. Ik til hem in één van de bovenste hokken en meneer liet van angst gelijk zijn ontlasting lopen. Uiteraard wel over mijn jas…Dit zou nooit wat gaan worden.

Ik wilde een super rustig klein hondje bij onze stress Kip in het hok plaatsen. Hoe dom kon ik zijn. Vliegensvlug springt hij over mij heen en rent in het wilde weg een flat in. Gelukkig had deze flat een klein portiek en kon ik hem vrij snel aanlijnen, maar niet voordat hij de vloerbedekking had onder gepiest. Dit gaat het echt niet worden.

Tijdens de wandeling geef ik hem tien meter lijn, zodat hij niet dicht bij mij in de buurt hoeft te lopen. Ik werd inmiddels al gezien als zijn ergste nachtmerrie. De lange lijn was ook geen succes, want hij raakte totaal verstrikt. Om de levensvreugde naar een nog hoger peil te trekken, drukte meneer spontaan zijn anusklieren uit. Vooral rustig blijven…

Ik belde Eef om verslag uit te brengen van deze eerste wandeling en ik wilde er zo graag een positieve draai aangeven. Er schoot mij werkelijk niets te binnen en kon alleen maar uitbrengen, dat dit ècht nooit wat zou worden…

Inmiddels zijn wij drie jaar verder. Geleidelijk aan is Kip totaal verandert, zonder dat wij er eigenlijk veel aan hebben moeten doen. Hij luistert erg goed en weet zijn plek in de roedel. Hij gromt ons enthousiast toe als wij hem komen afhalen en het liefst zit hij naast je op de stoel. Een strenge blik, het woordje nee en hij springt met gemak de bus in waar hij hoort.

Hij doet zijn behoefte tegenwoordig niet meer op mijn jas, maar eenmaal op de plaats van bestemming heeft hij er slechts 60 seconden voor nodig en ook binnen drie meter van de bus. Tijdens de wandeling loopt hij het liefst voor je voeten of probeert te Doggy dansen zonder dat je het zelf door hebt. Je struikelt dus regelmatig over het diertje. Gelukkig rent, speelt en dartelt hij er ook lustig op los. Hij komt echter altijd weer terug om nogmaals te proberen je pootje te tillen.

Kip is nu een hond, die in elke groep past en waar je nooit op hoeft te letten. Een hond om van te houden. Ik was bijna vergeten hoe hij ooit was… een stress kip neuroot eerste klas!

Katja

Leave a comment »

Mijn Mitshubushi Bussie.

Mijn trouwe busje is al op leeftijd. Hij is al twaalf jaar oud. Hij ziet er niet uit. Hoe ik ook mijn best doe met complete wasbeurten, sopemmertjes of gesjouw met de stofzuiger, na één dag werken is hij weer vies. Overal haren, modder, zand… Ik word er soms moe van, maar het hoort er nu eenmaal bij.

In de zomer rijden vele andere automobilisten net als ik met hun ramen open. Bij elk stoplicht kijkt er wel iemand naar mijn bus en dan naar mij… Je ziet ze denken. Waar komt die herrie vandaan? Wat is dit voor bus? Zit de uitlaat los of zo, wat rammelt er zo?

De garage weet mij iedere keer weer gerust te stellen als ik weer eens vraag of er echt niets los zit, of hij niet uit elkaar valt, of het wel goed gaat. Katja, krijg ik dan te horen, jouw busje kan hier heel oud mee worden. Je hoeft er niets aan te doen. Pfffff gelukkig maar.

Telkens als er nu weer iemand kijkt, steek ik mijn duim op en lach vriendelijk. Ja ik ben blond en mijn bussie maakt nou eenmaal herrie!

Katja

Leave a comment »

Zeg ken jij de mosselman?

Nou wij wel hoor! Hier het verhaal van onze eigen mosselman, Jelle.

Wij laten zeer veel verschillende honden uit. Van chihuahua’s tot bouviers, in alle maten en soorten. Al deze honden hebben dan ook ieder hun eigen gebruiksaanwijzing en karaktertrekken.

Jelle is een bruine labrador en zoals de meeste labradors, gek op water en natuurlijk eten. Tijdens de wandelingen ligt hij ook meer in het water, dan dat hij op het droge loopt. In Midden Delfland is het water niet heel erg diep en de grotere honden kunnen er bijna overal gewoon doorheen waden. Jelle weet dan ook zijn favoriete bezigheden uitmuntend te combineren.

Iedere wandeling is het dan ook raak. Jelle gaat op zijn eigen houtje op zoek naar mosselen. Meneer is nog een fijnproever ook. Hij springt het water in en gaat met zijn hele kop onder water, terwijl hij met zijn poten de mosselen uit de grond wroet!

Jelle kan soms wel een minuut lang met zijn kop onder water blijven en dan zie je alleen nog maar het puntje van zijn staart. Als hij een mossel gevonden heeft, neemt hij die mee naar de kant. Hij kraakt de schelp open en smikkelt de mossel op.

De eerste keer zag ik het met verbazing aan. Welke hond gaat nu koppie onder op zoek naar mosselen? Af en toe vond ik wel dat hij erg lang onder water bleef, maar hij zou zelf wel weer naar boven komen als zijn lucht op was. Ik heb een hond nog nooit zo te werk zien gaan en het is zeker een hele bijzondere manier om je lunch te vergaren!

Delen met ons zit er echter niet bij…

Eef

Leave a comment »

Een dank je wel, wat eindigde in dank jullie wel…

Zaterdag was het zover. De mensen, die hadden geholpen om het nieuwe uitlaatterrein van de Roedel Doggy Proof te maken, werden bedankt met een BBQ. Niet alleen hadden de meiden en Hans zelf het meeste werk verricht op het terrein, ze hadden nu wederom flink de handen uit de mouwen gestoken.

Toop en ik zouden de fiets pakken. Jammer genoeg missen wij het spoortunneltje voor een directe route en moest de tocht via de Kruithuisweg. Nu heb ik een elektrische fiets en mijn Tobedoos is slechts een middelmaat hondje. Helaas is zij niet een echte held en hangt dan ook tegen de zijkant van het fietskarretje, waardoor je het effect krijgt van een aangetrokken handrem. Ondanks standje storm op mijn snelle fiets, kreeg ik flash backs van mijn fietsvakantie in Frankrijk. Ik heb toen ook menig keer mijn fiets naar boven moeten duwen…

Eenmaal aangekomen bij het prachtige terrein, zag ik een grote groep mensen al gezellig bij elkaar zitten. Ik had verwacht om in deze wildernis op de grond te moeten gaan zitten, maar er moet onwijs veel gesleept zijn met stoelen, zitzakken, tafels en veel, veel voedsel. Ik herkende gelijk mensen van de klusweekenden en Toop had al snel een ander stekkie gevonden dan bij haar baasje.

Er was volop drinken en er waren werkelijk verrukkelijke salades. Iedereen deed makkelijk en het brood werd onderling gescheurd om te beleggen met wat lekkers. Zo zou brood overal gedeeld moeten worden. Het vlees werd klaargemaakt op een vers gemetselde stenen haard en gezien de welbekende onbetrouwbaarheid van plastic bestek, werd dit officieel fingerlicking good!

Ik ben nu eenmaal wie ik ben en hou van delen. Stiekem probeerde ik dan ook wat aan de Tobedoos te geven, want ons buurhondje Kip mocht niet bedelen van het baasje. Heel terecht natuurlijk, maar op slinkse manier kreeg ik toch toestemming om wat stukjes zijn kant op te laten gaan. Uiteraard werd het steeds gezelliger rond mijn stoel. Ik heb weer veel vriendjes gemaakt.

De kleintjes hadden het druk met het bouwen van een boomhut en later met het roosteren van marshmallows. Iedereen had het deze avond naar de zin. Zo ook de hondjes. Bassa, de prachtige boxer, was onvermoeibaar bezig op het veld en zal waarschijnlijk zondag helemaal uitgeteld in haar mand hebben gelegen. Ook zij werd met de fiets uiteindelijk naar huis vervoerd. Het bewijs is deze foto, want ik zou nooit geloofd hebben, dat ze in een klein kratje zou passen!

Uiteindelijk lagen Toop en ik moe, maar zeer voldaan in de stoel. Het werd tijd dat ik haar naar huis bracht.

Het was een bijzonder geslaagde avond.

Dank jullie wel!

Leave a comment »