Nachtmerries…

Er zijn natuurlijk tijdens het werk allerlei dingen die mis kunnen gaan of dat het net niet zo loopt als je had gepland. Er zijn kleine dingen, maar ook doemscenario’s. Waar ik zelf altijd nachtmerries van heb is dat er iets met de sleutels gebeurd. Ik zie het al helemaal voor me als ik een over een brug loop of een lift instap… de sleutels vallen in het water of in de liftschacht!

Uiteraard is voor alles een eerste keer en afgelopen vrijdag was het zover. Ik kreeg een telefoontje van Hans dat hij een probleempje had. Hij had net de eerste hond van de middaggroep terug gebracht en deze hond woont op een woonboot. Je voelt hem al aankomen… Hans draait net de deur op slot en ziet zo één van de sleutels de gracht in verdwijnen!

De ring waar de sleutels aan vast zaten was open geschoten. Hij controleerde gelijk welke sleutels hij miste en gelukkig was het er inderdaad maar één. Nadeel was dat die hond nog in de bus zat en dus niet thuis gebracht kon worden. Hans nam de hond mee naar ons eigen huis en daar dan maar wachten tot het baasje thuis was.

Gelijk wel de baas gebeld en de situatie uitgelegd. Hij kwam met het briljante idee om met een grote magneet te proberen de sleutels als het ware op te vissen. Hans is dus voor het eerst in zijn leven gaan vissen. Het duurde niet lang of hij had de sleutel te pakken! De baas van de hond was ondertussen ook thuis gekomen en zo kon Hans de hond weer thuis afzetten.

Al met al een nachtmerrie die werkelijkheid was geworden, maar uiteindelijk komt alles toch weer op zijn pootjes terecht!

Eef

Advertenties

Leave a comment »

Onze Boef, mijn hertje…

Onze Boef gaat verhuizen en daar zijn wij niet blij mee.

Boef woonde op de zesde etage van een flat. Zij kon de hele gang naar de lift afsprinten om dan weer terug te rennen. Het kon haar allemaal niet snel genoeg gaan en ik was van de veel te trage. In de bus had zij altijd haar eigen bovenhok. Lekker rustig en alleen.

Rond Kerst ging ik haar weer halen en ze ligt altijd trouw direct achter de kamerdeur te wachten. Dit keer zag ik echter grote Kerstboom met alles er op en er aan. Boef is wat klein en ik zie haar wachten onder de kerstboom. Ze kijkt mij aan, maar staat niet op… Ongerust zak ik door mijn knieën, zodat ik op ooghoogte kom met de kleine Boef en ik roep haar. Opeens beweegt er iets naast Boef. Wat? Het is Boef, die naast Boef ligt???

Opeens besefte ik mij dat ik op mijn knieën lag te wachten totdat een Bambi beeldje zou bewegen… Ter mijner verdediging, het beeldje leek sprekend op Boef!

Katja

IMG_7075

IMG_7076

Leave a comment »

Bijzondere ontmoeting…

Vorige week haalde ik Sherlock op. Voordat ik kans zag om hem in de bus te zetten, werd ik geroepen. Ik zag een oudere dame van stand, die al zwaaiend op mij afkwam. Ik zette Sherlock in zijn hok en liep op deze dame af.

Ze vroeg mij of ik zin had in een saucijzenbroodje en wapperde met een zakje, waaruit de geuren van een vers gebakken broodje mij al tegemoet kwamen. Ik ben gek op saucijzenbroodjes!

Ze vertelde mij dat ze vroeger ook honden had uitgelaten voor mensen uit haar buurt. Ze vroeg daar geen geld voor, maar vond het gewoon leuk om te doen. De honden vervoerde ze in de Amerikaanse Dodge van haar man, die daar wat minder over te spreken was. Van honden uitlaten kreeg een mens wel honger en ze had toch een broodje over. Had ik misschien ook trek?

Ik bedankte haar hartelijk en na ons praatje, liep ze verder met een grote reiskoffer achter zich aan trekkend. Vandaag ging ze een dagje poetsen bij haar zoon. Ik keek deze prachtige, mooie vrouw na. Rug recht, kin fier omhoog, mooie rode lippenstift, grijze haren netjes omhoog gestoken. Ik denk dat ze al in de 80 was…

Met een glimlach stapte ik weer in de bus. Mijn dag was nu al helemaal geslaagd. Het warme saucijzenbroodje heb ik mij dan ook goed laten smaken!

Katja

Leave a comment »

In memoriam, Frosty…

frost

Frosty was niet zoals de meeste Duck Tolling Retrievers. Hij was speciaal. Hij had behoefte aan zijn eigen persoonlijke zone en wist dat feilloos aan te geven. Op zijn unieke manier kon hij aangeven of hij wel of niet wilde spelen. Hij was meer op zichzelf en liet duidelijk merken waar zijn grenzen lagen.

Frosty had al een tijd last van epilepsie en kreeg steeds vaker last van aanvallen. Door de medicijnen werd hij ook een stuk trager en hadden wij soms moeite hem wakker te krijgen om mee te gaan. Eenmaal op het veld ging hij toch altijd lekker zijn gangetje en wilde eigenlijk daarna niet meer mee naar huis.

Ondanks de medicijnen had Frosty helaas nog elke dag aanvallen en kwam daar steeds moeilijker uit. Het was iedere keer weer een aanslag op zijn lichaam, maar vooral ook op zijn geest. Het was geen leuk en lekker leven meer voor Frosty. Zijn baasjes hebben dan ook een moeilijke beslissing moeten nemen en hebben Frosty laten inslapen.

Wij waren heel erg geschokt toen we het toch nog onverwachte nieuws te horen kregen en zullen Frosty heel erg missen. Wij wensen de baasjes van Frosty dan ook heel veel sterkte in de komende tijd.

Leave a comment »

De hereniging…

Een jaar geleden hebben wij er een hond bij gekregen, genaamd Booch. Booch is een Bull Mastiff Reu en ook niet de kleinste. Hij is groot, lomp, log en jeugdig druk.

Op een dag waren we op het veld en merkten dat er iemand wel heel erg stond te kijken naar onze honden. Tegelijkertijd rende Booch naar het hek. Hij begon druk te snuffelen en zijn kwispelen steeg tot een zeer hoog niveau.

Nieuwsgierig geworden, liep ik naar het hek om even een praatje te maken. Aan de andere kant van het hek kon ik nu haar hond zien, een replica van Booch. Deze mevrouw stond daar met de broer van Booch!

Het zijn dus niet alleen mensen, die zich emotioneel kunnen tonen als zij een geliefde weer zien. Robert ten Brink kon hier nog iets van leren.

Ze vroeg of ook haar hond, Gozer, met ons mee kon. Uiteraard zeggen wij daar geen nee tegen. De beide mannen gaan nu een klein jaar met ons mee en hebben de tijd van hun leven als ze in dezelfde groep zitten.

Ze zoeken elkaar altijd op en ravotten er helemaal op los. Het is voor ons ook vaak moeilijk om ze uit elkaar te houden en roepen we de verkeerde hond. Gelukkig heeft Booch altijd zijn eigen halsband om en Gozer alleen die van ons. Het is dat wij daaraan het verschil kunnen zien, maar verder… Zoek de 10 verschillen!

Booch en Gozer weer samen. Ongelooflijk, maar waar. De kerels zijn er maar wat blij mee!

Eef

DSC_1795 DSC_1816

Leave a comment »

Veranderingen…

Als het leven niet teveel tegenzit, wordt de mens ongemerkt oud. Onze banen, kinderen, huishoudens, iedere dag verandert er wel iets zonder dat je het in de gaten hebt. Door alle haast heb je al weinig tijd voor jezelf, laat staan dat je een keer de tijd neemt om eens bewust om je heen te kijken. Niet alleen jouw leven verandert in de loop der jaren…

Keer op keer verbazen wij ons hoe snel de kinderen van onze klanten opgroeien. Bijna dagelijks komen wij langs en je voelt je verbonden met het gezin. Zo ook jonge stelletjes, waar baby’s in de buik groeiden. Je bewondert de pasgeborenen en voordat je het weet, zie je het kleintje bij moeder voorop de fiets zitten terwijl de hond er naast mag rennen. Andere kleintjes laten nu net als grote mensen ook de hond uit. Nog anderen zien wij helaas niet meer, omdat ook voor hun de schooltijd is aangebroken.

Een fase verder zijn het geen kinderen meer en hoor je dat ze een paar dagen naar Pink Pop gaan. Er wordt een brommer rijbewijs gehaald en gelijk de eerste dag al een ongeluk. Gelukkig liep dat goed af. Er volgt een auto rijbewijs en staat er een extra auto voor de deur. Je ziet de kleintjes van toen opeens hun ouders helpen in de winkel. Sommigen zijn het huis uit en gaan geen blokje om meer met de hond.

Niet alleen de kinderen groeien te snel, ook de honden zijn opeens ouder dan wij ze zelf inschatten. Het traphekje van vroeger is niet meer voor de kinderen, het is nu voor de inmiddels oude en wat dove hond…

Kinderen worden te snel groot. Honden worden te snel oud. We moeten soms herinnerd worden om bewust te genieten van al het mooie, wat van voorbijgaande aard is.

Gelukkig blijf ik eeuwig jong!

Katja

Comments (4) »

De terrible Twins…

Ze weten het al. Van buitenaf lijken zij kalm te wachten. Van binnen liggen zij echter gespannen op de loer van hun prooi, dat zich weldra zal aandienen. Langzaam begint op de achtergrond het deuntje van Jaws aan te zwellen, het moment is daar. Ze weten het, het uur U is daar. Hun tomeloze energie kan, mag en zal ontploffen…

Wij hebben in ons clubje meerdere Rhodesian Ridgebacks. Prachtige honden, die in de top 10 staan van de beste waakhonden. Oorspronkelijk komen ze uit Zuid Afrika, waar ze speciaal gefokt zijn om een partijtje te kunnen knokken met leeuwen. De Ridgeback denkt dan ook voor zichzelf en zal niemand slaafs volgen. Het zijn dan ook eigenwijze donders, die hun mens als partner zien. Jagen, bewaken, ze draaien er hun hand niet voor om en als ze je als baas hebben goedgekeurd, gaan ze door het vuur voor je.

In de middag route halen wij al een jaar of twee Isa op. Zoals een echte Ridgeback betaamd, hadden wij onze handen al vol aan deze ene meid. Sinds een jaar heeft Isa er een maatje bij gekregen, ook een Rhodesian Ridgeback genaamd Mo. The terrible twins were born…

DSC_IsaMo

Inmiddels lukt het ons om ze in de bus krijgen. Vervolgens proberen zij als echte gevangenen te ontsnappen aan de tralies. De bus kantelen betekent tenslotte eerder vrijheid. Eenmaal los is er dan ook geen houden meer aan. Speels en eigenwijs als ze zijn, knallen ze alle kanten op. Zet je maar schrap als ze aan komen denderen. Voor niets en niemand gaan zij opzij. Het kan er dan ook hard aan toegaan als zij met elkaar spelen, maar zoals u inmiddels begrepen zult hebben, ze kunnen wel tegen een stootje. Wij hebben er aan gewerkt om van Isa en Mo echt sociale honden te maken en daar stonden ze gelukkig zelf ook achter.

De Terrible Twins, twee brokken beton, twee uitdagingen, twee kanjers, twee lieverds…

Katja

Leave a comment »