Wat gaat een jaar toch snel…

Alhoewel het al weer vijf jaar geleden is, voel ik het verlies van Rebbel nog dagelijks. Toch was ik niet op zoek naar een andere hond. Bovendien had ik mijn zinnen gezet op een pup om van jongs af aan samen te kunnen trainen. Haar maatje Rakker was inmiddels zestien jaar oud en die kon ik het niet aandoen om zo’n jong en druk ding in huis te nemen. Zo kabbelden wij door…

Een jaar geleden werd ik opeens getagd in een bericht op Facebook. Een hondje zocht een nieuw huisje. Toen ik de foto zag van het hondje, werd ik toch wel nieuwsgierig. Het bleek een Parson teefje te zijn van acht jaar oud en de baasjes konden haar niet meer de aandacht geven, die zij nodig had. Zonder er echt bij na te denken heb ik contact opgenomen met het gezin. Het valt niet uit te leggen waarom, maar anderen zullen zich hierin herkennen.

Voordat ik ook maar enigszins zou overwegen om haar in huis te nemen, moest het natuurlijk wel goed gaan met mijn eigen hondje Rakker. We spraken met elkaar af, zodat de honden elkaar konden ontmoeten. Het eerste contact was goed. Ze hadden eigenlijk geen aandacht voor elkaar. Het volgende weekend kwam Funny bij ons op proef.

Ik kan mij nog heel goed herinneren, dat ik gereserveerd was. Ik kon haar nooit zo leuk vinden als Rakker. Ze was tenslotte een herplaatser en al acht jaar oud. Ik had mijzelf gewapend tegen mislukking. Opeens merk je snel, dat ze toch best wel leuk is. Het schild begint barsten te vertonen. Opeens merk je, dat je verliefd begint te worden. De keus werd dus al snel gemaakt en na het “proef” weekend is ze niet meer weggegaan…

We zijn nu een jaar verder en ik kan mij mijn leven niet meer zonder Fun voorstellen. Ze is in slechts een jaar tijd zo vreselijk veel mijn hondje geworden. We zijn heel erg gehecht geraakt aan elkaar en kunnen eigenlijk niet meer zonder elkaar. We kwamen er al snel achter dat Fun gek was van knuffelen en ik ook. Aangezien Rakker niet echt een knuffelkont is, kon ik mij helemaal uitleven. Voor haar ging er ook een hele wereld open. Zij had eindelijk haar mens gevonden.

We zijn samen gaan trainen bij de KC Delft en ze werd overgoten met aandacht. Ze mocht mee naar de paarden. Iets wat ze totaal niet kende, maar niet bang voor was. Ze loopt gewoon onder ze door. Jullie horen bij mijn baasje, ik ook. Ze heeft respect voor Rakker’s leeftijd, maar ligt wel graag samen. Spelen doet ze met haar mensen. Het huis ligt dan ook vol met allerlei speeltjes en ik doe maar al te graag met haar mee. Nieuwe werelden gaan voor haar open en ik geniet van haar verrukking om alles samen te mogen beleven.

Onze favoriete bezigheid blijft het knuffelen. Als je haar rug masseert ontspant ze ook zo enorm, dat ze echt niks meer kan… Een soort van catatonische staat net als bij haaien. Waar ik ga, wil zij gaan en omgekeerd. Wij kunnen niet meer zonder elkaar.

Een simpele foto op Facebook. Ik was niet op zoek en als het toch zou gebeuren, moest het een pup worden. Ik had nooit gedacht, zo verliefd te kunnen worden op een acht jaar oud hummeltje dat een nieuw thuis zocht. Het is alsof ze haar hele leven al bij ons is…

Eveline

DSC_0267 DSC_0566 IMG_1528 IMG_2272_2 IMG_3285 IMG_3727 IMG_4673 IMG_5658 IMG_9962

Advertenties

1 Response so far »

  1. 1

    Yvonne said,

    Emo-momentje!


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: