Archive for augustus, 2013

Een vak apart…

image

Ik zag ze vroeger weleens lopen. Het leek mij de ideale baan. Geen stress, geen onrealistische verwachtingen, geen verantwoordelijkheid, geen personeel. Gewoon lekker buiten lopen met allemaal leuke hondjes. Genieten van de natuur en de altijd vrolijke viervoeters. Een buitje of sneeuw zou ik niet erg vinden. Wie zou er nu niet zo’n baan willen hebben?

Inmiddels weet ik beter. Er komt ook veel autorijden bij kijken. Ieder hondje moet tenslotte opgehaald worden en weer veilig thuis afgeleverd worden. Met de bussen is het vaak knap manoeuvreren in de smalle straatjes. Je moet ook alle eigenschappen van de hondjes kennen. In dit geval alle 116 hondjes. Wie sprint er gelijk naar buiten, wie moet je opporren, wie loopt er rustig en wie moet je extra in de gaten houden. Wie krijgt bij thuiskomst wat extra voer, wie moet er in een apart kamertje en ga zo maar door.

Tegenwoordig heeft De Roedel het dankzij het veld misschien iets makkelijker. Weglopende honden hoeven niet meer aan de riem. De hondjes kunnen allemaal lekker hun gang gaan. Wel komt er nu veel poeprapen bij kijken. Het veld moet tenslotte schoon blijven voor iedereen. Ook moet je alle hondjes in de gaten blijven houden. Spelen is leuk, maar ruzies moet je zien te vermijden. De één moet een muilkorf, de ander toch een rondje aan de lijn. Er zijn hondjes met een blessure en die in de gaten gehouden moeten worden, dat ze niet teveel doen. Hondjes, die een stukje begeleiding nodig hebben met de socialisatie. Voorop staat het welzijn van de hondjes. Iedere hond heeft zijn eigen handleiding, zijn eigen karakter en vooral ook een bepaalde maat waar je rekening mee moet houden.

Ik ben al vaker op het veld geweest en vond het geweldig. Honden die mogen rennen en spelen, stralen iets uit waar ik gelukkig van word. Mevrouw had er dan ook helemaal zin in om die dag mee te draaien. Het zonnetje scheen, ik had lekkere broodjes voor de meiden en in mijn broekzak zaten de poepzakjes. Ik heb het slechts vijf minuten gered. De eerste keer kon ik die twee grote spelende lobbessen nog ontwijken. Ik kreeg helaas nog een kontje na en ging onderuit. Normaliter sta je dan weer op en ga je door. Nu kon er een ambulance gebeld worden en mijn lekkere broodjes was ik ook kwijt.

Mijn lichaam was gelijk in de shock modus gegaan, dus de pijn viel mee. Terwijl Katja druk doende was met hulp krijgen, werd ik bewaakt door Karin en twee honden. Eva, een enorme spring in het veld, had zich recht tegenover mij gesteld. Een prachtige Ridgeback, Buddy aka de Budds, stond rechts van mij. Deze honden wisten dat er wat mis was en lieten mij niet alleen. Eva ken ik vrij goed en toen Karin even weg moest, zag zij haar kans schoon om mij een kusje te geven. Zij voelde aan dat ik een knuffel nodig had. Helaas zette zij daarbij haar voorpoten op mijn gebroken pols. Nu voelde ik wel de pijn…

Ik ben gewoon ongelukkig terecht gekomen. Het kan iedereen gebeuren. Wel denk ik dat de val gedeeltelijk te wijten was aan onervarenheid. Ik ben geen grote honden gewend. Als hondenuitlater heb je niet alleen de verantwoordelijkheid voor de honden, maar ook voor jezelf. Je moet overwicht hebben op elke hond, die jou is toevertrouwd. Je moet continu op je hoede zijn en zelfs dan kan het soms misgaan. Je moet ogen in je achterhoofd hebben en kunnen anticiperen als de beste. Zelfs dan nog kan de meest ervaren uitlater een duik maken.

Ja, het lijkt mij nog steeds een geweldig beroep. Onderschat alleen niet alles wat er bij komt kijken. Als ik de meiden en Hans zo ontspannen bezig zie, komt dat door hun ervaring en niet omdat het allemaal zo makkelijk is. De verantwoording voor andermans huisdier is enorm. Het zijn allemaal ZZP’ers met de bijkomende stress en onkosten. Ik zit nu met een gecompliceerde breuk minimaal en hopelijk maar zes weken in het gips. Voor mij persoonlijk een kleine ramp als je vijf katten en twee honden hebt en alleenstaand bent. Ik hoef mij echter geen zorgen te maken over mijn inkomsten.

Ik heb nog meer respect gekregen voor de mensen van De Roedel. Tot aan Frankrijk toe werd alles voor mij perfect geregeld. Bungelend aan een berg werden er zelfs telefoonnummers uitgewisseld. Mijn eigenhondjes werden veilig afgeleverd. De komende week wordt er zelfs voor mij gekookt en Eef, maak je geen zorgen, de kattenbakken zijn inmiddels gedaan.

Laat alleen niemand meer denken, wat ik vroeger dacht. Het is niet alleen maar makkelijk buiten lopen met een paar hondjes. Het is een vak, net als ieder ander beroep. Misschien soms zelfs nog moeilijker omdat je met levende wezentjes bezig bent en niet met commerciële deadlines. De verantwoordelijkheid en stress zijn alleen anders. Ik heb veertig jaar gewerkt in de commerciële wereld. Fysiek ben ik inmiddels een wrak, psychisch ben ik weer aan het opkrabbelen. Geen van mijn vroegere relaties heeft mij echter ooit in het gips gewerkt…

Ooit hoop ik weer op het veld te mogen staan. Ik heb inmiddels een onredelijke angst voor grote honden en daar wil ik vanaf. Eva en Budds hebben voor altijd mijn hart gestolen. Ik krijg dijen a la Famke Jansen en je staat versteld wat je met je tenen kan doen. Toch was het jammer van die lekkere broodjes…

Katja en Karin, bedankt voor alle goede zorgen. Eef en Hans bedankt voor support op afstand. Alles sal reg kom!

Geerke

 IMG_20130806_111106 IMG_20130806_112626CIMG9255

Advertenties

Leave a comment »